Voor mij is de filosofie meer dan theorie. Meer dan een inspanning van het intellect alleen. Vanuit een onstilbare fascinatie voor het leven de eigen ervaring proeven en bevragen. Perspectieven laten kantelen. Elkaar wakker houden in de zoektocht naar het goede leven. Dat is waar het om draait.

In mijn colleges, masterclasses, workshops en filosofische wandelingen neem ik je daar graag in mee.

“Helder, integer, open, inspirerend, veel kennis én persoonlijke voorbeelden. Kortom een topdocent” (een cursist).

Filosofisch wandelen

Masterclass Levenskunst

Levensfilosofie in Schotland

Mens zijn in de 21 eeuw

College Nietzsche: 'ik ben dynamiet'

College antieke levenskunst

Filosofie als manier van leven

Toen ik als scholier in aanraking kwam met de filosofie was het meteen raak: in de filosofie ontdekte ik een avontuur van het denken, dat ook het leven zelf spannender, wonderlijker, minder vanzelfsprekend maakte. Filosoferen betekende voor mij niet ‘in je hoofd gaan zitten’, maar ‘nadenkend in het leven gaan staan’. Dichtbij de ervaring. Met oog en oor voor de vragen die zich daarin aandienen of nog verbergen.

Het leven stemt tot nadenken. Het denken prikkelt tot leven. Dat is mijn ervaring.

Daarvoor vond en vind ik inspiratie bij denkers als Nietzsche, Heidegger, Merleau-Ponty en Serres. Maar ook de antieke filosofie intrigeert me. Daar begon het allemaal. Daar werden de eerste keuzes gemaakt. Daar werd de filosofie als een manier van leven uitgevonden. In die antieke filosofie hechtte men bovendien aan het filosofische gesprek, ook belangrijk in veel van mijn activiteiten. Het gesprek is filosofie in volle actie. In de ontmoeting gaat het denken leven, bewegen en opnieuw raken. Plato had niet voor niets moeite met het geschreven woord (en uiteindelijk schreef hij alleen dialogen) dat snel verstart tot theorie.

In mijn eigen werk wil ik laten zien dat filosofie inderdaad meer kan zijn dan dat. Meer ook dan een inspanning van het intellect alleen. Filosoferen betekent voor mij: het leven omarmen en tegemoet denken, in al z’n complexiteit. Het is een kunst van het denken, die tegelijk een manier van leven is; een oefening in een vrijer, krachtiger bestaan. In onze samenleving is dat geen overbodige luxe. Ieder mens kent immers twijfels en dilemma’s. Ieder mens zoekt soms naar richting, zin, vervulling.  Zeker in onze tijd. Ieder mens heeft bovendien ook oogkleppen op. Soms worden die zo groot dat we het vragen verleren, het leven onkritisch tot een vanzelfsprekendheid laten inkakken en de verwondering verspelen. Een scheutje filosofie kan dan gewoon broodnodig zijn.

Filosofen zijn geen goeroes en de filosofie heeft niet de wijsheid in pacht. Gelukkig maar, want wat een banale en saaie bedoening zou dat zijn. Filosoferen is eigenlijk gewoon een manier van goed luisteren; een manier om datgene wat voor ons van betekenis is tegemoet te denken en meer te laten spreken. Dat maakt haar waardevol, want daardoor raken we meer thuis bij wie we zijn, waar we staan, wat we ervaren. Een gezapige thuiskomst is dat echter niet. Want diezelfde filosofie daagt uit om de grenzen van ons denken te verkennen; vertrouwde perspectieven te laten kantelen; nieuwe vragen te stellen waar je ze eerder niet verwachtte. Blootgesteld aan het leven heeft de verwondering, de verrukkelijke huiver voor het bestaan, steeds het laatste, stamelende woord.

Leave a comment